Uczestniczyłem w spektaklu z udziałem dwójki szesnastolatków: Małgorzaty Kocik i Wojtka Kozbera. Niezręcznie jest oceniać debiutantów, a w dodatku zupełnych amatorów. Z uznaniem należy jednak odnieść się do debiutu Gosi. Jej Julia - pełna wrażliwości i ciepła - wzrusza i przyciąga uwagę. Gorzej z młodym Romeo. Czy to dzieli się radością swego serca, czy też użala się nad swym losem - każda kwestia wypowiadana jest w jednakowy sposób. Umiejętności deklamacji młodemu aktorowi nie można odmówić, gorzej ze sprawnością ukazywania rozmaitych uczuć.
Reżyser przedstawienia, Waldemar Matuszewski, zdecydował się oprzeć na tłumaczeniu Stanisława Barańczaka. Nie brak więc odważnych, "uwspółcześnionych" dialogów, często znacząco odbiegających od przekładów Macieja Słomczyńskiego czy Józefa Paczkowskiego. Niewątpliwy atut gorzowskiego Romea i Julii stanowi scenografia autorstwa Małgorzaty Treutler. Zarówno dekoracje, jak i kostiumy zaprojektowane zostały z dużym smakiem, zgodnie z szekspirowskimi kanonami.
Tragiczną historią o miłości Julii Montecchi i Romea Capuletti można zobaczyć w gorzowskim Teatrze im. Juliusza Osterwy do końca sezonu.