Powstała ona dzięki życzliwości władz miasta, a przede wszystkim zaangażowaniu Edwarda Kiepury i jego rodziny. Wykonał on szopkę pokrytą strzechą we współpracy z bezdomnymi z Fundacji Chrześcijańskiej św. Barnaby, którzy nazywali ją pałacem dla Jezusa, i leśnictwem w Blachowni.
To dzieło wsparli: parafia pw. Miłosierdzia Bożego w Częstochowie, Fundacja św. Barnaby, rodziny: Flis, Szostkiewicz, Bździon, pracownicy Ratusza, wydziału dróg i transportu, częstochowskie Muzeum, restauracja Pod Ratuszem, firma produkująca bombki i zajmująca się oświetleniem, która wykonała gwiazdę betlejemską, Adrianna Zawadzka z Akademii im. Jana Długosza oraz ludzie dobrej woli, którzy interesują się tym dziełem i wspierają je. Stroje wykonały: Monika Grzywaczewska i Grażyna Gawron. Ozdoby, które zdobią choinkę, wykonali: Dom dla Chłopców im. św. Stanisława Kostki przy ul. bp. Teodora Kubiny, Ośrodek Wychowawczy przy ul. kard. Wyszyńskiego, Zespół Szkół i Ośrodek Wychowawczy dla Dziewcząt przy ul. bp. Teodora Kubiny, Dom Życia i Nadziei im. bł. Edmunda Bojanowskieg przy ul. Kazimierza, Dom Opieki Społecznej im. św. Brata Alberta przy ul. Jadwigi, Dom Opieki Społecznej przy ul. Wieluńskiej, Hospicjum Częstochowa przy ul. Krakowskiej. W tym miejscu należy zauważyć zaangażowanie s. Milleny z Zespołu Nowej Ewangelizacji ze Zgromadzenia Sióstr św. Józefa, która towarzyszy osobom bezdomnym czy potrzebującym pomocy.
Po Pasterce celebrowanej 24 grudnia w kościele pw. św. Jakuba w Częstochowie figurka Dzieciątka Jezus została umieszczona w szopce, a potem nastąpiło wspólne radosne kolędowanie.
Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.
Wielki Post można zacząć nie od wyrzeczenia, lecz od pytania o pragnienie. Jezus nie pyta, czego się boisz ani czego ci brakuje. Pyta, czego szukasz! Pod powierzchnią codziennych spraw kryją się głębsze tęsknoty. To one prowadzą cię przez życie – albo w stronę Boga, albo w stronę pozorów.
Iz 58 należy do części księgi związanej z czasem po powrocie z wygnania. Trwa post i modlitwa, a równocześnie trwa krzywda ubogich. Prorok dostaje polecenie: „Wołaj na całe gardło”. To mowa publiczna, w tonie upomnienia. Lud pości i pyta, czemu Bóg „nie widzi”. Odpowiedź dotyka dnia pracy. W dzień postu załatwia się interesy i „uciska” robotników. Pojawia się spór i przemoc. Zewnętrzne znaki żałoby zostają nazwane: skłanianie głowy „jak sitowie” i leżenie w worze z popiołem. Hebrajskie określenie sitowia oznacza trzcinę bagienną, łatwo uginającą się pod palcami. Prorok pokazuje więc gest, który można wykonać bez przemiany życia. „Post, który wybieram” zostaje opisany czasownikami wyzwolenia. Należy rozwiązać więzy nieprawości, zerwać jarzmo, wypuścić uciśnionych. Potem idą czyny bardzo konkretne. Należy dzielić chleb z głodnym, wprowadzić pod dach biednych tułaczy, okryć nagiego, nie odwracać się od człowieka „z własnego ciała”. Hebrajskie bāśār oznacza także krewnego, więc odpowiedzialność zaczyna się najbliżej. Wers 8 używa obrazu świtu. Światło wschodzi, a „chwała Pana” idzie z tyłu jako osłona. W 9a pada obietnica: „Oto jestem” (hinneni). To słowo pojawia się w Biblii jako odpowiedź gotowości, na przykład u Samuela w noc powołania. Prorok ukazuje post, który otwiera drogę do wysłuchanej modlitwy i do uzdrowienia relacji społecznych. W wersecie 1 pojawia się obraz trąby. Hebrajskie skojarzenie prowadzi do szofaru, rogu używanego do ogłaszania świąt i alarmu. Ten sam dźwięk ma obudzić sumienie wspólnoty. W tle stoją także posty pamięci po katastrofie, o których mówi Za 7-8.
Z potrzeby serca, wdzięczności i pragnienia, by pamięć trwała, tak narodził się utwór poświęcony śp. ks. Romanowi Patykowi. O kapłanie, który „szedł razem z ludem”, oraz o piosence będącej osobistym hołdem opowiada w rozmowie parafianin Mariusz Szlachta.
Śmierć kapłana, który przez 12 lat prowadził wspólnotę parafialną, pozostawia w sercach wiernych nie tylko smutek, ale i wdzięczność. W parafii pw. św. Marcina w Zadrożu, której proboszczem był śp. ks. Roman Patyk, pamięć o nim wciąż jest żywa. Jednym z jej wyrazów stał się utwór muzyczny stworzony przez parafianina – Mariusza Szlachtę. To osobiste świadectwo wiary, przywiązania i szacunku wobec kapłana, który jak mówią wierni „miał serce Boga”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
