Reklama

W diecezjach

Tarnów

Tarnowska perła

Te dzieła służyły liturgii, oddawaniu chwały Bogu, ale są również pięknym świadectwem kunsztu, artyzmu różnych twórców – podkreśla bp Andrzej Jeż.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Muzeum Diecezjalne w Tarnowie zostało uroczyście otwarte po remoncie! Dyrektor muzeum – ks. dr Piotr Pasek cieszy się z przeprowadzonych prac: – Zamontowane ogrzewanie podłogowe umożliwia komfortowe poruszanie się po salach wystawowych, w odpowiedniej temperaturze i przy zachowaniu odpowiedniej wilgotności służącej dobru obiektów. Są wymienione okna, które zgodnie z zasadą konserwatorską były opracowane według XIX– wiecznej metody tzw. szkła lanego, ciągnionego. Muzeum powiększyło swoje przestrzenie wystawiennicze o dwie dodatkowe sale. Będziemy mogli urządzać wystawy czasowe albo w tych miejscach prowadzić lekcje muzealne i zachęcać dzieci odwiedzające nasze muzeum do tego, aby również podejmowały prace twórcze. Nowością jest kącik dla najmłodszych, którzy mają okazję zabawić się w detektywa. Na dzieci czeka też rebus – mają znaleźć obiekt, który widzą na kartce. Następne ich zadania to przełożenie kolorów i dobra zabawa w przyszłych konserwatorów – dodaje ks. Pasek.

Piękno w komfortowych warunkach

Reklama

W zabytkowych kamienicach z XVI wieku, w sąsiedztwie tarnowskiej katedry, eksponowane są najcenniejsze zabytki historii sztuki w Polsce. Tę najstarszą tego typu placówkę odwiedzają turyści z kraju i ze świata. Biskup tarnowski Andrzej Jeż podkreśla: – Wyeksponowane obiekty zaistnieją jeszcze bardziej w świadomości odwiedzających. Cieszy fakt, że przybywa osób, które chcą wejść głębiej w wymiar artystyczny i duchowy, odwiedzając nasze muzeum i delektując się całym bogactwem różnych obiektów. Te dzieła służyły liturgii, oddawaniu chwały Bogu, ale są również pięknym świadectwem kunsztu, artyzmu różnych twórców.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Na otwarcie Muzeum Diecezjalnego przyjechali muzealnicy z różnych zakątków Polski. – To imponujące prace. Dla ochrony zabytków ma to ogromne znaczenie. Wiem, jak wygląda praca muzealnika. Ten porządek, który tutaj widzimy, wymagał wielu starań. Żeby coś zmienić, trzeba było włożyć dużo pracy, zaplanować i wykonać. Szacunek! – mówi Bartosz Przybyła, dyrektor Muzeum Archidiecezji Gnieźnieńskiej. Z kolei ks. dr Henryk Pyka, były dyrektor Muzeum Archidiecezjalnego w Katowicach, zwraca uwagę na nową posadzkę: – Została wykonana z wielką kulturą, wyczuciem i rozeznaniem sytuacji i miejsca, bo takie posadzki mamy w kościołach romańskich, a później gotyckich, wybudowanych w XIII i XIV wieku.

Remont

Od 2023 r. na remont budynków wchodzących w skład Muzeum Diecezjalnego w Tarnowie diecezja tarnowska otrzymała wsparcie finansowe od Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego – 252 tys. zł, od Województwa Małopolskiego – 280 tys. zł, z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej – 646 tys. zł (na prace związane z termomodernizacją obiektu). Remont wsparła także sama diecezja, kilka parafii przekazało również surowce potrzebne do przeprowadzenia prac.

Muzeum Diecezjalne w Tarnowie to najstarsza tego typu placówka w Polsce. Zostało założone 25 października 1888 r. przez ówczesnego rektora tarnowskiego seminarium duchownego ks. Józefa Bąbę. Najstarszym eksponatem w muzeum jest pochodząca z XIII wieku rzeźba głowy św. Jana Chrzciciela na misie. Eksponaty muzeum to m.in.: gotycka rzeźba i malarstwo z terenu Małopolski, tkaniny kościelne, w tym ornaty, sztuka ludowa, w szczególności obrazy (malowane na szkle) z całej Europy i innych kontynentów, oraz dzieła sztuki z przełomu XIX i XX wieku. Na stronie muzeum.diecezja.tarnow.pl można znaleźć informacje o zbiorach, wystawach i godzinach zwiedzania.

2025-06-30 18:56

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Czekają na cud

Niedziela Plus 10/2025, str. IV

[ TEMATY ]

Tarnów

Archiwum sanktuarium

Bł. s. Julia Rodzińska

Bł. s. Julia Rodzińska

Współwięźniarki nazywały ją aniołem dobroci i nadziei – mówi s. Justyna Dombek, dominikanka.

Święta zza miedzy” – tak o bł. s. Julii Rodzińskiej mówią w Nawojowej (k. Nowego Sącza). Właśnie tu w niedzielę 23 lutego odbyły się obchody 80. rocznicy męczeńskiej śmierci dominikanki. Uroczystościom przewodniczył ordynariusz diecezji tarnowskiej bp Andrzej Jeż.
CZYTAJ DALEJ

Rozważanie: Ostatnie słowa Juliana Tuwima. Ta historia porusza do dziś

2026-01-09 11:13

[ TEMATY ]

ks. Marek Studenski

Materiał prasowy

Czy można zgasić światłość wiekuistą… dla oszczędności? W tym odcinku wracam do ostatnich słów Juliana Tuwima – zapisanych na serwetce godzinę przed śmiercią. Zderzam je z naszym światem: piosenkami bez sensu, szopkami bez twarzy, kulturą bez Boga.

Opowiadam historię wypreparowanej kolędy, sztucznej inteligencji, która nie rozumie Wcielenia, i przyjaźni dwóch poetów, w której więcej było poszukiwania niż deklaracji wiary.
CZYTAJ DALEJ

Wspólnota Dwunastu niesie w sobie tajemnicę wolności

2026-01-09 19:33

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję