Źródeł diakonatu należy szukać w Dziejach Apostolskich, które ukazują moment ustanowienia diakonów jako pomocników pierwszych Apostołów. Fragment ten wyraźnie pokazuje, że początki diakonatu są nierozerwalnie związane ze służbą wypływającą z głębokiej wiary i mądrości powołanych do tej posługi.

Droga do święceń

Droga do przyjęcia święceń wiedzie przez formacje: intelektualną, duchową, pastoralną i ludzką. Formacja intelektualna skupia się na przyswajaniu wiedzy o Kościele i kształtowaniu sposobu myślenia, który ma służyć wierze i wspólnocie. Obejmuje systematyczne studium Pisma Świętego, teologii dogmatycznej, moralnej, liturgiki czy prawa kanonicznego, jak również wielu innych dziedzin nauki. Chcąc realizować Boże powołanie, staramy się coraz lepiej rozumieć wspólnotę, dla której pragniemy poświęcić swoje życie – jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół Chrystusowy.

Równie istotny jest duchowy wymiar formacji. Skupiamy się w nim na kształtowaniu naszego sumienia i życia moralnego. Pomagają nam w tym przede wszystkim tygodniowe rekolekcje, odbywające się dwa razy w roku, comiesięczne dni skupienia oraz regularne rozmowy z kierownikiem duchowym. Oprócz tego podejmujemy codzienne praktyki duchowe: rozmyślanie poranne, uczestnictwo w Eucharystii, modlitwy w ciągu dnia, nabożeństwa wieczorne, lekturę Pisma Świętego i książek duchowych oraz modlitwy wieczorne, które kończymy wspólnym powierzeniem się Maryi poprzez Apel Jasnogórski.

Posługa chorym i ubogim

To, co kształtuje się w naszej relacji z Bogiem, powinno znajdować odzwierciedlenie w relacjach z drugim człowiekiem. Dlatego ważna jest formacja ludzka i duszpasterska, w której uczymy się dojrzałości, odpowiedzialności i postawy służby. Pracujemy nad rozwojem osobowości, uczymy się budowania relacji, radzenia sobie z emocjami oraz kształtowania spójnego życia wewnętrznego. Jednocześnie zdobywamy pierwsze doświadczenia duszpasterskie – uczymy się słuchania, towarzyszenia innym i podejmowania konkretnych zadań we wspólnocie Kościoła.

Już od początku formacji angażujemy się w różne formy posługi. W ciągu roku posługujemy wśród osób starszych, chorych, cierpiących i niepełnosprawnych. Podejmujemy także działania na płaszczyźnie edukacyjnej, pracując z dziećmi i młodzieżą, m.in. w Oratorium Sióstr Michalitek. Rozwijamy się również przez praktyki katechetyczne w szkołach i przedszkolach.

W kolejnych etapach formacji podejmujemy szerszą odpowiedzialność duszpasterską. Jako diakoni (kurs VI) posługujemy w każdą niedzielę w ZOL-u przy ul. Słowackiego, gdzie głosimy homilię podczas Eucharystii. Jako akolici (kurs V), przygotowujący się do przyjęcia święceń diakonatu, pomagamy w udzielaniu Komunii św. chorym.

Jednym z ważniejszych momentów na drodze formacji jest tzw. kandydatura (ad missio), czyli uroczyste włączenie nas do grona oficjalnych kandydatów przygotowujących się do diakonatu i kapłaństwa. W naszym seminarium taka uroczystość miała miejsce 9 listopada, w święto poświęcenia Bazyliki Laterańskiej.

Bezpośrednio przed przyjęciem święceń diakonatu udaliśmy się wraz z ojcem duchownym na tygodniowe rekolekcje w ciszy do Jarosławskiego Opactwa Sióstr Benedyktynek. Był to dla nas szczególny czas intensywnej modlitwy, skupienia i całkowitego zawierzenia Bogu.