Myślibórz, małe miasteczko nad jeziorem, między Szczecinem i Gorzowem, przyciąga pięknem nie tylko turystów, ale i czcicieli Miłosierdzia Bożego. To właśnie tu znajduje się pierwszy klasztor Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego, który w wizji widziała św. Faustyna Kowalska. Tu też znajduje się Sanktuarium Bożego Miłosierdzia. Pielgrzymi je nawiedzający proszą o Boże Miłosierdzie dla siebie, dla swoich rodzin. Wiele intencji dotyczy powrotu do zdrowia, naprawienia popsutych relacji rodzinnych, ale wiele jest też próśb o poczęcie dziecka i o szczęśliwe rozwiązanie.

Galeria

Wielu z rodziców przesyła podziękowania, wielu dołącza zdjęcie swojego szczęśliwie poczętego i urodzonego dziecka. Mamy już galerię takich zdjęć, zebranych pod wspólnym tytułem: „Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego” (Łk 1, 37). Pierwsze zdjęcie pochodzi z 1991 r. – wtedy urodził się Jacek. A oto jego historia: Tuż przed rozwiązaniem u jego mamy wykryto tętniaka w aorcie, który wymagał natychmiastowego usunięcia. Wtedy jednak nie przeżyłoby dziecko w łonie mamy. Pani Helena zgodziła się na operację, ale po porodzie. Wiedziała, że ryzykuje życie. Gdy urodził się Jacek, okazało się, że tętniak w niewytłumaczalny sposób zniknął. Operacji nie było. Do nieba popłynęło podwójne dziękczynienie: za życie matki i dziecka.

Galeria nie powstała od razu. Inicjatywa pojawiła się, gdy listonosz przyniósł list z kolejnym podziękowaniem za wysłuchaną modlitwę o dar poczęcia. Siostry stwierdziły, że darem wiary trzeba się dzielić. I tak z szuflady zdjęcia trafiły na ścianę. A to fragment jednego z ostatnich świadectw: „Gdy byliśmy w Myśliborzu, modliliśmy się z żoną o dziecko w kaplicy, kiedy siostra mówiła, że dla Boga nie ma nic niemożliwego. To było 20 lipca 2022 r., a w czerwcu następnego roku poczęła się Basia. Agnieszka (mama Basi) miała wówczas 40 lat, więc musiała być pod troskliwą opieką, ale naprawdę dla Boga nie ma nic niemożliwego”.

Każde z tych zdjęć ma swoją historię pragnienia macierzyństwa i ojcostwa, łączącą się z bólem, cierpieniem i jednocześnie z wielką ufnością w Boże Miłosierdzie. Wciąż pojawiają się nowe fotografie, choć wysłuchanych próśb jest z pewnością dużo więcej. Na jednym zdjęciu rozpoznała się pewna 15-latka, która przyjechała do Myśliborza na pielgrzymkę. Była wzruszona swoją niemą historią.

Posłannictwo

Niedawno jedna z pań z grupy przybyłych pielgrzymów zapytała: „Czy to jest miejsce, w którym św. Faustyna rozdaje dzieci?”. Poruszyła mnie tym pytaniem i przyznałam jej rację. Istotnie, w tym miejscu św. Faustyna wyprasza życie nowym dzieciom. Jeśli przyjrzymy się historii jej życia, to okazuje się, że nie dzieje się tak przypadkiem. Atrybut troski o poczęte życie Pan Bóg wpisał w jej posłannictwo od początku, jeszcze zanim się urodziła. Pierwszą osobą, która otrzymała łaskę za jej przyczyną, była jej mama. Pani Marianna Kowalska wspominała, że dwie pierwsze córki urodziła z wielkim trudem. Dlatego gdy poczęła się Helenka, późniejsza św. Faustyna, obawiała się o to, jak będą przebiegać ciąża i poród jej trzeciego dziecka. Okazało się, że nie było żadnych komplikacji. Tak jakby Helenka przyczyniła się do uzdrowienia jej łona. Potem pani Marianna urodziła jeszcze siedmioro dzieci bez większych kłopotów.

On wie

Dziś spełnia się to, co zapowiedział sam Pan Jezus. Święta Faustyna wyprasza Boże Miłosierdzie najbardziej potrzebującym, bezbronnym dzieciom. Jednocześnie przypomina, że dawcą życia jest sam Bóg. Dziecka nie można posiąść. Dziecko można jedynie przyjąć jako dar Boga Stwórcy. Na modlitwie dokonuje się cud przyjęcia woli Bożej. Znam małżonków, którzy bardzo długo starali się o poczęcie dziecka. Prosili nas o modlitwę w tej intencji. Sami się też wiele o to modlili. Pan Bóg nie obdarzył ich dzieciątkiem, ale otrzymali dar pogodzenia się z wolą Bożą. Ich płodność objawiła się w otwarciu się na potrzeby innych.

Bóg wie, co jest dla nas najlepsze, i czeka na naszą ufność. Dlatego prosił o podpis na obrazie: „Jezu, ufam Tobie!”. Ufność jest owocem modlitwy do Bożego Miłosierdzia.